|
⇧
⇦
|
Rubén Darío, LO FATAL
Dichoso el árbol que es apenas sensitivo,
y más la piedra dura porque esa ya no siente,
pues no hay dolor más grande que el dolor de ser vivo,
ni mayor pesadumbre que la vida consciente.
Ser, y no saber nada, y ser sin rumbo cierto,
y el temor de haber sido y un futuro terror,
Y el espanto seguro de estar mañana muerto,
y sufrir por la vida y por la sombra y por
lo que no conocemos y apenas sospechamos,
y la carne que tienta con sus frescos racimos,
y la tumba que aguarda con sus fúnebres ramos,
¡y no saber a dónde vamos,
ni de dónde venimos!…
---
|
NOODLOT
Gezegend zijn de bomen - ze kennen haast geen pijn,
meer nog de harde stenen, die nergens iets om geven.
Want geen verdriet is groter dan dat van levend zijn,
geen groter droefenis dan bewust te moeten leven.
Er wezen met een doel dat voor altijd blijft verborgen,
en vrees om wat gaat komen na dit doodlopend spoor,
en enge zekerheid van te moeten sterven, morgen,
en lijden door het leven, door duisternis en door
waar wij met ons begrip slechts een slag naar kunnen slaan,
de frisse trossen waarvan het lichaam ons doet dromen,
de takken bij het graf, die ons nog te wachten staan.
En niet weten waarheen we gaan
of waarvandaan we komen!...
---
|
⇨
|